Μια εκκρεμότητα που θα κρατήσει όσο ο κόσμος… - Γράφει ο Παναγιώτης Κουμουνδούρος

   Ίσως τελικά ο θάνατος να μην είναι η σιωπή, αλλά το ότι οι δρόμοι συνεχίζουν να υπάρχουν χωρίς να τους περπατάς. 

   Σήμερα το δωμάτιο γέμισε από την απουσία σου…κι ήταν η παρουσία σου τόσο στερεή, που σχεδόν την ακούω να ανασαίνει δίπλα μου στον καναπέ. Έτσι είναι οι άνθρωποι· φεύγουν ένα απόγευμα για να αγοράσουν τσιγάρα και ξεχνούν να επιστρέψουν από την αιωνιότητα. 

   Και μένουμε εμείς, με τα χέρια χωμένα στις τσέπες παλιών τζάκετ, να ψηλαφούμε τρύπες και εισιτήρια ακυρωμένα από καιρό. Κοιτάζω τον καθρέφτη και δεν με αναγνωρίζω - βλέπω μόνο το κενό που άφησες, ένα σχήμα ανθρώπου που λείπει από τη μέση της κάμαρης, από τη μέση της ζωής μου.

   Οι μέρες περνούν σαν αργοκίνητα φορτηγά σε μια εθνική οδό που δεν βγάζει πουθενά. Οι σχέσεις μας, οι φίλοι, οι έρωτες... όλα μοιάζουν τώρα με εκείνα τα εγκαταλελειμμένα σπίτια στην επαρχία, που τα παράθυρά τους κοιτάζουν το πουθενά με μια θλίψη που δεν εξηγείται. Πώς να μιλήσεις για το «αύριο», όταν το «χθες» σου έχει το όνομα ενός ανθρώπου που έγινε μνήμη;

   Διονύση, αν μπορούσες να δεις την πόλη μας τώρα, θα έβλεπες ανθρώπους-σκιές να προσπερνούν ο ένας τον άλλον, κουβαλώντας ο καθένας τον δικό του νεκρό σαν κρυφό παράσημο. Η ανθρωπιά μας κατάντησε ένα δάκρυ που φοβόμαστε να χύσουμε, μην τυχόν και φανεί η γύμνια μας. Κι όμως, κάπου εκεί, ανάμεσα σε μια σπασμένη λάμπα του δρόμου και σε ένα τυχαίο χαμόγελο ξένου, νιώθω πως με ακουμπάς.

   Γιατί ο λυγμός δεν είναι ήττα. Είναι η τελευταία μας αντίσταση στην αδιαφορία. Κι αν η καρδιά μου φοράει σήμερα μια πανοπλία από κενό, είναι μόνο και μόνο για να φυλάξει μέσα της ακέραιο το δικό σου γέλιο.

   Θα τα πούμε ξανά, Διονύση. Σε κάποιο όνειρο, σε κάποια στροφή του δρόμου, εκεί που ο χρόνος σταματά να μας κυνηγά και οι άνθρωποι γίνονται πάλι αυτό που πάντα ονειρεύονταν: φως. Μέχρι τότε, η σιωπή σου θα είναι το πιο δυνατό μου τραγούδι.

    Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε, δεν πεθαίνουν όταν τους θάβουμε,

πεθαίνουν όταν τους λησμονούμε στην άκρη ενός δρόμου που δεν οδηγεί πουθενά.

   Έτσι ο πόνος είναι ο μόνος τρόπος να σε κρατάω ακόμα ζωντανό.

   Μην σβήσεις το φως Νιόνιο….

 Παναγιώτης Κουμουνδούρος