Φυλάει το πέλαγο σκαρφαλωμένο σε βράχο απόκρημνο και βλοσυρό, αιώνες τώρα… Στη δυτική πλευρά των Κυθήρων, το Κάστρο Κάτω Χώρας Μυλοποτάμου δεν είναι απλά ένα από τα πιο εντυπωσιακά μνημεία του νησιού, αλλά μια σελίδα της ιστορίας, μια βουτιά στο παρελθόν σε μια ανεπανάληπτη ατμόσφαιρα, με τη γλυκόπικρη γεύση του τώρα…
Εδώ η πέτρα ψιθυρίζει
όνειρα μπερδεμένα με φως. Και πάλι, μπερδεμένα όμως…
Το λιοντάρι του Αγίου Μάρκου φρουρός στην πύλη του κάστρου είναι ένα γλυπτό του χρόνου. Λιτό κι αγέρωχο με τη λατινική επιγραφή του 1565, που θυμίζει την ισχυρή ενετική παρουσία και το μεγαλείο της εποχής.
Μια αληθινή και τόσο νοσταλγική νεκρόπολη κρύβεται εδώ…
Σαν μια σιωπηλή πολιτεία που αν
κλείσεις τα μάτια, θα μεταφερθείς στη μοναδικότητα του τόπου και του τοπίου που
αναπολεί την ιστορία των Κυθήρων.
Χτισμένο από
τους Βενετούς, δεν ξεχνά
το πέρασμά τους, τους εμπόρους, τους
θαλασσοπόρους, τους μύθους, την παράδοση, την αυθεντική ομορφιά.
Μέσα στο Κάστρο κοιμούνται εκκλησιές. Εννέα εκκλησιές σαν
εννέα ψυχές. Όλες του 16ου και 17ου αιώνα με θαυμάσια αρχιτεκτονική και τοιχογραφίες,
που δυστυχώς το διάβα του χρόνου δεν τις ευνόησε…
Τα σπίτια
λιώνουν από σιωπή. Κρατούν τώρα πιά, τις σκιές των ανθρώπων. Όλα πέτρινα…
Λέγεται πως κατοικούνταν ως το 1950.
Περπατάς στα καλντερίμια του, κι ο άνεμος κουβαλά αιώνες, πειρατές, καμπάνες του όρθρου και του εσπερινού, ψίθυρους κοριτσιών που άναβαν λυχνάρια για προσευχή.
Στο ηλιοβασίλεμα,
όλα υποκλίνονται: ο ορίζοντας λιώνει σε χρυσό, κι η θάλασσα του Ιονίου γίνεται
μνήμη, όπως η καρδιά που δεν ξεχνά.
Η θέα κόβει την ανάσα και κάπου εδώ θα συγκινηθείς, θα θυμηθείς, θα νιώσεις σκιρτήματα κι ελευθερία. Και θα δακρύσεις από την εγκατάλειψη...
Το Κάστρο Κάτω Χώρας Μυλοποτάμου είναι τόπος κι όνειρο, πέτρα κι ανάσα του Ιονίου· εκεί όπου το παρελθόν δε χάνεται - μονάχα αλλάζει φως.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου