Τρεις θάνατοι εν ώρα καθήκοντος - Δεν είναι απλά ...ανείπωτη θλίψη !

Τρεις άνθρωποι...
Τρεις ζωές που έσβησαν μέσα στις φλόγες...
Τρεις πυροσβέστες που στάλθηκαν να παλέψουν… από ένα κράτος που δεν τους προστάτευσε.

Δεν ήταν «μοίρα».
Ήταν ευθύνη της Πολιτείας.

Ευθύνη πολιτικών που χρόνια υποστελεχώνουν.
Ευθύνη υπουργείων που αφήνουν υπηρεσίες, πυροσβέστες, εθελοντές, χωρίς εξοπλισμό.
Ευθύνη μηχανισμών που ενεργοποιούνται αργά.
Ευθύνη όλων όσων υπογράφουν και μετά ...σιωπούν.

Υποσχέσεις πριν από κάθε καλοκαίρι.
Στάχτη κάθε καλοκαίρι. 

Τρεις θάνατοι τη μαύρη Τετάρτη 29 Ιουλίου του 2026.

Βγαίνουν να σώσουν ζωές και το κράτος τούς στέλνει απροστάτευτους... 

Τους στέλνει χωρίς όσα χρειάζονται...

Χωρίς την προστασία, τα οχήματα και τα μέσα που τους ΟΦΕΙΛΕΙ...

Με μισθούς που δεν τους αρμόζουν και με ωράρια εξαντλητικά...

Χωρίς ένα κράτος αντάξιο της αυταπάρνησής τους και στη συγκεκριμένη περίπτωση, της θυσίας τους.

Να υπενθυμίσω τη χρήση χημικών και της αύρας σε συγκέντρωση εποχικών πυροσβεστών... Από τα ''ευχαριστώ'' στα χημικά......

Και τώρα;
Λουλούδια, σπαρακτικά λόγια, θλιμμένα πρόσωπα…

Τους λέμε «ήρωες» για να κρύψουμε την ανικανότητα;

Όμως, πίσω από κάθε λέξη, κάθε υποκριτικό λόγο και δάκρυ, υπάρχει μια ευθύνη που σπάνια λέγεται.

Δεν είναι μόνο πόνος.
Είναι και αδικία...

Γιατί τρεις άνθρωποι δεν γύρισαν σπίτι και κάποιοι άλλοι συνεχίζουν σαν να μη συμβαίνει ...τίποτα.

Όχι! Δεν είναι απλά ...ανείπωτη θλίψη.

Είναι ευθεία κατηγορία.
Γιατί τρεις άνθρωποι πέθαναν
επειδή κάποιοι δεν έκαναν τη δουλειά τους. 

Φωτεινή Κ. Μακεδονοπούλου