Γράφει η Φωτεινή Κ.
Μακεδονοπούλου
Φωτό: Οικογενειακό αρχείο
Ξημερώνει η Επέτειος της Λευτεριάς και το φως της ξυπνά τη μνήμη μου. Γιατί, είχα κι εγώ έναν Ήρωα στα βουνά της Πίνδου, τον παππού μου... Και χρόνια πριν, το 1922, έναν Ήρωα που σκοτώθηκε στα αιματοβαμμένα χώματα της Μικράς Ασίας, χωρίς τάφο. Τον προπάππου μου…
Η Φλόγα των Γενεών
Υπάρχουν
οικογένειες που δεν γράφουν απλώς την ιστορία τους στο χαρτί, αλλά την χαράζουν
με αίμα, θυσία και αλύγιστη ψυχή στις πιο ένδοξες σελίδες του Ελληνικού χρόνου.
Και τα αρσενικά αυτών των οικογενειών δεν πέθαναν ποτέ. Έγιναν η ανάσα αυτού του τόπου, η ρίζα
κι η ιστορία που μας κρατάει όρθιους…
Θα σας
διηγηθώ μια αληθινή ιστορία για μια ιερή φλόγα που αρνήθηκε να σβήσει…
Το ηρώο στην πλατεία των Βουτιάνων
Η θυσία στη Μικρά Ασία
Πάμε λοιπόν να περιπλανηθούμε πίσω στο χρόνο, πάνω από έναν αιώνα, όταν ο νεότερος Ελληνισμός σημαδεύτηκε από τη μεγαλύτερη εθνική συμφορά του. Η μικρασιατική εκστρατεία είχε ως αποτέλεσμα 25.000 νεκρούς και τραυματίες στρατιώτες από ελληνικής πλευράς. Πάνω από 1.500.000 Έλληνες αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις εστίες των προγόνων τους και να έρθουν σαν πρόσφυγες στην Ελλάδα, αφήνοντας πίσω τους πάνω από 600.000 νεκρούς.
Το 1922, στα μαρτυρικά χώματα της Μικράς Ασίας, ο προπάππους μου, έφεδρος Δημήτριος Γεωργίου Κυρκίρης έδωσε το πολυτιμότερο πράγμα που είχε: την ίδια του τη ζωή.
Παλικάρι των Βουτιάνων της Σπάρτης, όμορφος, ευθυτενής, ψηλός, μόλις 23 ετών, νιόπαντρος. Έπεσε ηρωικώς στα πεδία της μάχης, αφήνοντας πίσω του όχι μόνο τα όνειρα μιας ζωής, αλλά και την αγαπημένη γυναίκα του έγκυο - την προγιαγιά μου Γεωργίτσα Κυρκίρη, το γένος Στρατηγάκη. Μιά σεμνή φιγούρα της εποχής που κυοφορούσε στα σπλάχνα της έναν ολόκληρο κόσμο κι ο γιός της έμελλε να μην προλάβει να γνωρίσει τον Ήρωα πατέρα του.
Το σώμα του
Έφεδρου δεν βρέθηκε ποτέ. Έμεινε εκεί, άταφο ίσως, να ποτίζει με το αίμα του τα
ίδια τα χώματα της Πατρίδας, σύμβολο μιας ανώνυμης κι αιώνιας θυσίας.
«Κλάσεως 1917. Εκλήθη ως έφεδρος στη Μικρά Ασία. Άγνωστο πού, πώς και πότε σκοτώθηκε. Η Στρατιωτική Υπηρεσία τον φέρει ως αγνοούμενο. Άφηκε χήρα και εν τέκνον», διαβάζουμε στο βιβλίο «Βουτιάνοι» του Τάκη Τριλίκη.
Σε εκείνη τη βαριά σιωπή, ανάμεσα στη θλίψη της χήρας και την παντοτινή απουσία του πατέρα, γεννήθηκε το 1918 ο παππούς μου, Γεώργιος Κυρκίρης.
Του Δημητρίου.
Ένα μωρό, ένα παιδί του πολέμου πριν ακόμα δει το φως του κόσμου, που κουβάλησε στους ώμους του μια σιωπηλή, περήφανη μοίρα.
Το 1940 και το Αντάρτικο
Από αριστερά προς τα δεξιά:
Τάκης Βαρβιτσιώτης, Γεώργιος Κυρκίρης, Πάνος Κάββουρας
Και ήρθε το
1940 με το θρυλικό «ΟΧΙ» του Ελληνικού λαού και κείνο το μυθικό «χαμόγελο στα χείλη»…
Τα ίδια
πόδια που μεγάλωσαν στους Βουτιάνους, κάτω από τον ήλιο του Πάρνωνα
κι ανάμεσα στα λιόδεντρα και τα αλώνια, κλήθηκαν να πατήσουν τα παγωμένα,
αφιλόξενα αλβανικά σύνορα. Ο παππούς μου βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του
Ελληνοϊταλικού πολέμου μαζί με άλλους 74 άντρες από τους Βουτιάνους.
Εκεί, στα
χαρακώματα της Πίνδου, αντιμετώπισε όχι μόνο τον εχθρό, αλλά και τον ίδιο τον
θάνατο από το πολύ κρύο.
Τον θάνατο
τον νίκησε.
Επέστρεψε με το κεφάλι ψηλά. μ' ένα τραγούδι κι έναν καημό στα χείλη, αλλά και με τα σημάδια του πολέμου χαραγμένα στο σώμα του. Τα κρυοπαγήματα στα πόδια του ήταν τα ζωντανά παράσημα της επιβίωσής του, οι σιωπηλοί μάρτυρες του τι πέρασε για να σταθεί όρθιο το Έθνος.
Από αριστερά προς τα δεξιά:
Όρθιοι: Χρήστος Νικολής, Κώστας Γιάτρας, Γεώργιος Κυρκίρης
Καθήμενοι: Στράτης Παπανικολάου [παρατσούκλι: στραβόκολας],
Νίκος Ριζάς, Στράτης Θ. Στρατηγάκης [παρατσούκλι: εφέτης]
Η ίδια φωτό με επιχρωμάτιση ΑΙ:
Από δεξιά προς τα αριστερά: 1. Γεώργιος Κυρκίρης, 2. Νίκος Ριζάς, 3. Κώστας Γιάτρας,
4.
άγνωστος, 5. άγνωστος, 6. Χρήστος Νικολής.
Η ίδια φωτό με επιχρωμάτιση ΑΙ:
Στο αλβανικό μέτωπο ουδείς από τους 75 βουτιανίτες σκοτώθηκε.
Στο αδελφοκτόνο πόλεμο όμως, του 1943-1949 υπήρξαν 33 θύματα
και 15 σπίτια καμμένα.
Όταν ο τόπος
σκεπάστηκε ξανά από τη φασιστική μπότα, ο παππούς δεν δίστασε. Έδωσε το παρών
στην Εθνική Αντίσταση, εντασσόμενος στις γραμμές του ΕΑΜ, συνεχίζοντας τον
αγώνα για την Ελευθερία, πιστός στην πατρογονική παρακαταθήκη.
Δεκαέξι
οικογένειες από το χωριό μεταβαίνουν στα Βέροια του Πάρνωνα και κρύβονται εκεί,
μεταξύ των οποίων και το «Κυρκιρέικο».
Ο Γεώργιος Δημητρίου Κυρκίρης τιμήθηκε το
1998 με το «Εθνικό Μετάλλιο για την Εθνική Αντίσταση 1941-45 για τη συμμετοχή του στην
Εθνική Αντίσταση του Ελληνικού λαού εναντίον των στρατευμάτων κατοχής σαν μέλος
του ΕΑΜ».
Η συνέχεια της ζωής
Ο παππούς
έφυγε πλήρης ημερών, σε ηλικία 91 ετών.
Το μωρό της
θλιμμένης χήρας του 1922, μετά από το Έπος του Σαράντα, έζησε σχεδόν έναν
αιώνα!
Έζησε για να
δει την Ελλάδα να πέφτει και να ξανασηκώνεται… Να ζει το δράμα της αλλά και να
Αλλάζει…
Περπάτησε με
τα σημαδεμένα από τα κρυοπαγήματα πόδια του σε μια Ελεύθερη πατρίδα και κράτησε
αναμμένη τη μνήμη εκείνου του πατέρα που δεν γνώρισε ποτέ!
Απλώνοντας τις ρίζες αυτής της δυνατής γενιάς στο μέλλον, με παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα, ο γλυκύτατος «κοντός» της καρδιάς μου, ο δικός μου παππούς, παντρεύτηκε κι έφερε στον κόσμο μια κόρη - τη μαμά μου - κι ένα γιο που στα 65 του ''έφυγε'' ξαφνικά. Τον Μίμη ''μου''.
ΔΕΟΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ
Κοιτάζω πίσω αυτή την αλυσίδα και νιώθω ένα βαθύ, ασύλληπτο δέος και απέραντη υπερηφάνεια.
Κι είναι κάτι μέρες σαν αυτές, που
ξυπνούν οι θύμησες της γαλήνιας νιότης μου...
Τότε που υγραίνονταν τα μάτια από τις συνταρακτικές αναμνήσεις
του παππού για τα ατέλειωτα μερόνυχτα στο Μέτωπο και τα πέτρινα χρόνια του σίδερου και της πείνας.
Τις ποτισμένες - με ανδρεία και αίμα - διηγήσεις για τη
Λευτεριά.
Τον ιερό αγώνα ενάντια στην φασιστική Ιταλία.
Την προστάτιδα Παναγιά σε κάθε ηρωικό σχέδιο και βήμα, σε κάθε
λυγμό και προσευχή.
Τις γυναίκες της Πίνδου και τους φαντάρους «στα μετόπισθεν»,
την προγιαγιά που καρτερούσε τον γιό της πίσω από την κλειδαμπαρωμένη πόρτα
γιατί πού και πού η ναζιστική μπότα έσκιζε τη σιωπή.
Την πείνα, τις ψείρες, τα κρυοπαγήματα και την επιστροφή στο
χωριό…
Τον θάνατο που παραμόνευε… Και «τον Θεό που δεν κάτεχε
από στόχους και τέτοια, και όπως το ‘χε συνήθειο του, την ίδια πάντοτε ώρα
ξημέρωνε το φως»…
Η ελπίδα, η χαρά της ζωής έδινε τη θέση της στο σκοτάδι που
κυριαρχούσε. Ακόμα κι αυτός «ο ήλιος, ο ηλιάτορας», το σύμβολο
της ζωής και της ελευθερίας, οδηγούσε στο θάνατο, όπως γράφει - και πάλι - ο
Ελύτης: «κι η αχτίδα του ήλιου γίνηκεν, ιδέστε ...ο μίτος του
Θανάτου!».
Ήταν τότε που έσμιγαν σε μια αγκαλιά, τα
γέρικα (και πλέον σφαλισμένα για πάντα) μάτια με την παιδική μου αθωότητα και
την εφηβική αναζήτηση… Όλα όσα με έκπληξη, προσοχή και δέος ρουφούσα από κοριτσάκι.
Ήταν τότε που η λήθη του Ήρωα
λοιπόν, που «τα θεμέλιά της ήταν στα βουνά», σε
αυτά τα βουνά που «σηκώνουν οι λαοί στον ώμο τους και πάνω τους
η μνήμη καίει άκαυτη βάτος»… δραπέτευε από τη γωνιά
της για να στείλει τα μηνύματα της αισιοδοξίας και της νίκης μετά τη μάχη, στα
αλβανικά όρη τις αλλοτινές εποχές και στην καθημερινότητά μας τόσα χρόνια μετά.
Σε αυτή την καθημερινότητα που πληγώνει την Ελλάδα των Ηρώων,
των Ποιητών, της κοιτίδας του Πνεύματος και του Πολιτισμού, και που επιμένει να
είναι παθητική και να μην αντιστέκεται στα όποια σκοτάδια της.
Πέτρινα τα χρόνια του σίδερου και της πείνας αλλά με
διαχρονικό μήνυμα...
Να φωτίσουμε το παρόν με τη Σημαία μπροστά, και ψηλά την
ανδρεία των προγόνων μας και να παραδώσουμε στα παιδιά μας την εντολή με
υπερηφάνεια, να τους ξεπεράσουν.
Μήνυμα στο σήμερα και στο πάντα, για μια ζωή που έχουμε χρέος όλοι να προσπαθήσουμε να γλυκάνουμε και να αναστήσουμε!
ΑΘΑΝΑΤΟΙ !
Απαγορεύεται απολύτως η χωρίς έγγραφη άδεια, αντιγραφή, αναδημοσίευση, μετάδοση, αναμετάδοση, αναπαραγωγή, φόρτωση, αναφόρτωση, διανομή, έκδοση, πώληση, εκμίσθωση, παρουσίαση στο κοινό, δημόσια εκτέλεση, μετάφραση, τροποποίηση ή διασκευή του περιεχομένου. Προστατεύεται από τον Νόμο 2121/1993 περί πνευματικής ιδιοκτησίας και τις σχετικές ευρωπαϊκές οδηγίες. Η αυθαίρετη αναδημοσίευση χωρίς άδεια συνιστά παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων και μπορεί να επισύρει νομικές κυρώσεις.
''Αυτή η καθημερινότητα που πληγώνει την Ελλάδα των Ηρώων, των Ποιητών, της κοιτίδας του Πνεύματος και του Πολιτισμού, και που επιμένει να είναι παθητική και να μην αντιστέκεται στα όποια σκοτάδια της !!!''
ΑπάντησηΔιαγραφή