Κι ο μήνας είχε εννιά...του ένατου μήνα...του δυό χιλιάδες δεκαεννιά !
Κάπως έτσι σε φαντάζομαι να προλογίζεις την επόμενη συναυλία σου "εκεί στο νότο", μιά βραδιά που πήρε κάτι από τη λάμψη σου μαζί της. Παίζει και να μας ειρωνευτείς κιόλας: "Είναι θέμα φαντασίας και κατάχρηση εξουσίας η αγάπη σας!"...
Δευτέρα. Άγριο πρωινό, ρε γαμώτο !
Πέρασε από μπροστά μου σαν ταινία η ζωή μου όλη.
Η εφηβεία. Τότε που προσπαθούσαμε να δικαιολογήσουμε τη συνύπαρξη του έντεχνου και του ροκ.
Η νεότητα. Τότε που ζωγραφίζαμε συνθήματα στους τοίχους και "ρίχναμε κόκκινο στη νύχτα" στις παραλίες με μιά κιθάρα γύρω από τη φωτιά.
Ήσουν εκεί σε "ό,τι μας βρήκε και ό,τι μας λύπησε", στις "αδειανές φωτογραφίες", στις "στιγμούλες του ονείρου", στους "τιτανικούς" που ...εμψυχώνουν, στα "σημάδια στην άμμο", στο ...δικό μου το ''γατί'' που ζήλευες...
Ακόμη και στο ερωτικότερο τραγούδι όλων των εποχών, στο "Πόσο σε θέλω" που το 'νιωθες και το βροντοφώναζες...
Ήσουν εκεί και αργότερα...
Όταν ξεφύτρωναν "τα τερατάκια στις τσέπες", στις μέρες του ραδιοφώνου, στο Σαϊνοπούλειο, στις κερκίδες της Λεωφόρου...
Τραγουδούσες για τη ΖΩΗ. Κι εμείς μαζί σου. Σωπαίναμε και θυμόμαστε ΜΑΖΙ.
Μεγαλώσαμε μαζί σου κι ωριμάσαμε. Μιά γενιά που ρίχνει σιγά σιγά την αυλαία της στο ποιοτικό και στο αυθεντικό.
Βρε φιλαράκι, τραγική ειρωνεία: μισούσες τις Δευτέρες...
Και μετά, πάγωσε η σκέψη μου... "Κάτι άστραψε, κάτι σαν φλασάκι"...
"Σαν να δρόσισε"... Κι ήταν χαράματα Δευτέρας !
Κι εσύ,
"ήσουν και πάλι
σαν παιδί μονάχο,
που γυρεύει το δρόμο του"...
Φωτεινή Μακεδονοπούλου
9/9/2019
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου